‹ Terug

Een tijdje geleden mocht ik voor de VVKE mijn verhaal doen. Het is via die weg dat ik Koen Wouters beter leerde kennen. Ook na afloop van die praatavond zien we elkaar nog af en toe. Ik ben telkens verbaasd hoeveel drive en passie aanwezig is in die wereld. Bij pot en pint vraag ik Koen dan ook de oren van zijn hoofd.

 

Soms ook wel vragen die te maken hebben met onze casus. Ik  merk dat ze haast altijd gaan over ‘de oorzaak’. Na ons traject van 5,5 jaar IVF-ICSI hebben we immers niet echt veel antwoorden gekregen over wat de oorzaak zou kunnen zijn van ons probleem. Op een gegeven moment stelde Koen voor of ik geen blik achter de schermen zou willen. En of!

 

Afgelopen week was het zo ver. Van naaldje tot draadje werd het proces van pick-up tot terugplaatsing uitgelegd. Bij dat proces komen ongelooflijk veel complexe handelingen, straffe machines maar ook straffe mensen bij kijken. Zo duurt het bijna 2 jaar vooraleer je zelfstandig je ICSI-bevruchting mag doen. Of het proces van vitrificatie waarbij een embryo in een mum van tijd wordt diepgevroren op -170 °C. Zonder dat het kapot gaat en met meer dan 90 procent kans om gezond uit het ontdooiproces te komen. Fascinerend. Koen liet me ook zien wat maakt dat een embryo van goede kwaliteit of matig is. 6 criteria die tijdens de eerste 5 dagen na bevruchting opgevolgd worden: aantal cellen, % fragmentatie, meerkernig, granulatie, vacuolen, verschil in celvormen. Wij zijn nooit voorbij dag 3 geraakt met vaak erg gefragmenteerde embryo’s. Het deed deugd om te horen dat embryo’s nooit om psychologische redenen worden teruggeplaatst. Er wordt dus enkel teruggeplaatst als er ook een kans bestaat dat het embryo ‘pakt’.

 

We passeerden ook even langs het bureau van Dr. Vloeberghs, een van de topdokters van UZ Jette. Sinds we ‘Lost to follow up’ waren, had ik haar niet meer gezien of gesproken. Het deed deugd om haar te kunnen zeggen dat we ondanks dat onze pogingen niet gelukt zijn, we haar manier van omgaan met ons heel aangenaam hadden gevonden.

 

Ook Lize zag ik weer even terug. Zij was heeft de praatavond mee vorm gegeven. Ze is klinisch psycholoog en psychotherapeut gespecialiseerd in fertiliteit. Tussen 2 gesprekken kon ik haar even zien. Ik merkte hoe de gesprekken toch impact op haar hadden. Mooi om te zien hoe psychologen afstemmen met specialisten. Terloops kwam de ethische commissie ter sprake. Ook dit wist ik niet maar er is een raad die per casus beslist of IVF een optie is of niet. Niet iedereen met een kinderwens kan dus beginnen aan een fertiliteitstraject. Daar had ik tot dan toe precies nog nooit zo bij stilgestaan.

 

Het bezoek aan CRG van UZ Jette samen met Koen heeft me eigenlijk wel deugd gedaan. Ik kreeg inzicht in een proces waarvan ik op het moment dat ik het doorliep niet veel bewust van hem meegekregen. Nog maar eens een teken dat dat IVF-traject een echte rollercoaster is. Maar ik merkte op nog een andere manier dat het IVF-traject wonden had geslagen. Ik wachtte op Koen in wachtkamer van CRG op de 2e verdieping. Terwijl ik daar wachtte drong het tot me door. Hier hadden wij ook gewacht. We zijn ondertussen gestopt met wachten. De wachtkamer zat stampvol. Stampvol met IVF-lotgenoten. Maar hoeveel ‘ongewenst-kinderloos-lotgenoten’ zouden er geweest zijn?

 

Het tweede moment dat echt binnenkwam was toen we passeerden aan 2 rode schuifdeuren. Dit waren de dokterscabinetten waar het gesprek plaatsvond 2 weken na de terugplaatsing. Achter de rechterdeur hadden wij haast dag op dag 5 jaar geleden het nieuws gekregen dat het niet gelukt was en dat de resultaten van het vorige ziekenhuis bevestigd werden. Een bittere pil. Raar hoe ik zo lichamelijk op die rode deur reageerde. Het heeft me weer een stukje verder geholpen in mijn verwerkingsproces.