In het najaar van 2017 kregen we de laatste keer onze resultaten van de terugplaatsing. De resultaten van de fertiliteitsafdeling uit het vorige ziekenhuis werden bevestigd. We hadden slechte kaarten gedeeld gekregen. De volgende stap zou eiceldonatie zijn. “Zou zijn” dus want daar zijn we gestopt. Op weg naar huis al spraken we deze woorden tegen elkaar uit. “Het stopt hier”. “We zijn op.” Nature & nurture zoals ze zeggen. Een eeuwige discussie waar ik me hier absoluut niet aan ga wagen. Het erfelijk deel was voor mijn vrouw en mezelf zo belangrijk dat we het beiden niet konden loslaten. Het was een horde de we niet wilde nemen. En dat is onze keuze.

Het is natuurlijk niet bij dat ene gesprek in de wagen gebleven. We hebben er echt wel op gesjiekt. Ook voor onze beslissing om te stoppen hebben we de opties van pleegouderschap, adoptie,… besproken. Gewikt en gewogen. Toen duidelijk was dat de volgende stap eiceldonatie was, hebben we onze opties weer tegen het licht gehouden. We bleven bij ons besluit. Hoe hard dat dit ook was. Het betekende immers dat we een rouwproces ingingen. Het is als een tunnel ingaan waarvan je niet weet wanneer je terug licht zal zien. Een dal waarbij de weg naar boven in het begin niet zichtbaar is.

Gelukkig heb ik hier steeds met mijn vrouw over kunnen praten. Ik besef nu dat we dit eigenlijk alleen onder elkaar besproken hebben. En ook nog wel wat met familie en vrienden. Maar niet meer met het ziekenhuis. Ze hebben ons ook niet meer gecontacteerd. Recentelijk heb ik geleerd dat we “Lost to follow up” zijn. Voor het ziekenhuis wil dat zeggen dat we ofwel een andere fertiliteitskliniek opgezocht hebben, ofwel gestopt zijn en ongewenst kinderloos verder proberen te gaan. “Lost to follow up”… een rare term. Beter wel dan de term die vroeger gebruikt werd: “Drop out”. Maar ook bij “Lost to follow up” voel ik me best wel verdrietig. Klinkt precies als “geen tijd om even te polsen waarom we niets meer horen?”.

Hoe kunnen we “Lost” zijn als ze onze contactgegevens hebben? Was een telefoontje te veel gevraagd? Aangezien we zelf geen contact meer genomen hebben , vermoed ik dat we op dat moment niet zo wakker lagen van gecontacteerd te worden. Het was klaar. Het proces dat voor ons lag was woelig, onbekend en donker. Blik vooruit zeker? Maar toch…

Aan de andere kant misschien ook goed dat we niet meer gecontacteerd zijn. Misschien hadden ze ons nog proberen te overtuigen. Daar hadden we echt geen boodschap aan. Maar stiekem zou ik hopen dat een psycholoog contact zou opnemen, echt zou luisteren en zou aangeven dat het goed zo was. En dat er zo een database zou ontstaan van lotgenoten. Mensen die net als wij ongewenst kinderloos verder moeten. Dan zou het nu precies wel wat gemakkelijker zijn om elkaar te ontmoeten. Om die lotgenoten-klik te hebben. Toch voor degene die dat willen want ik besef dat niet iedereen de nood heeft om hier met lotgenoten over te praten. Ik alleszins wel. Ik zou jullie allemaal willen leren kennen. Want ook al zijn onze verhalen uniek, de onderstroom is dezelfde en ik zou uit elk van die verhalen weer wat meer over mezelf leren.

“Lost to follow up” is ook wel van toepassing in het dagelijks leven. Het zijn zware tijden zo met moeder- en met vaderdag. Alle reclameboodschappen en veel gesprekken gaan daar dan over. Door de vzw Kinderwens werd 10 mei als “Wensouderdag” uitgeroepen. Niemand weet dat. We kregen dan ook geen enkel berichtje op die dag… lost to follow up. Niet dat we daar per se hadden op zitten wachten. Misschien ligt 10 mei ook wel te kort bij moederdag. Als ik zou mogen kiezen, dan zou ik wensouderdag op 5 november zetten. Dat is de dag 5 jaar geleden dat we in de auto tegen elkaar uitspraken dat we ongewenst kinderloos zouden verder gaan.