Ik heb de aflevering van Taboe eindelijk bekeken. Raar om jezelf zo te zien en te horen. Op voorhand gaven Mireille, Steve en Katrien mee dat het best wel serieus was… ons deel daar in d’Ardennen. Het is dan ook een serieus onderwerp. En helemaal niet evident om een ganse week van emoties, ernst, plezier, verdriet en kwetsbaarheid in enkele minuten film te stoppen.

Maar we zijn het er alle vier over eens dat het een aflevering is die er mag zijn. Ze pakt de essentie van het taboe beet. Ik had de getuigenissen van Katrien, Mireille en Steve nog niet gezien. Straffe mensen. Heel knap gedaan. Duidelijk. En zo herkenbaar. Het was knap om te ervaren hoe zij zaken verwoorden die ik ook gezegd of gedacht heb. Ook al is elk van onze situaties net iets anders. Ook al liggen de gevoeligheden hier en daar anders. In de kern zijn ze dezelfde.

Na het zien van de aflevering hadden we allevier nood om met elkaar hierover eens te praten. Die kleine twijfels en onzekerheden eens voor te leggen aan de andere. We hebben toen 3 uur gezoomd! Zalig. Helend. En mooi om te zien hoe we als lotgenoten trots zijn op elkaar. Hoe we haast elke minuut geanalyseerd hebben. Soms aan het over-analyseren waren.

Voor mij persoonlijk ben ik heel blij dat mijn vader ook aanwezig is in de aflevering. In mijn getuigenis heb ik het er even over. Onze band. Ik weet wat ik voel voor mijn vader en wat had ik graag gevoeld wat hij voelde voor mij. Hij is er al een paar jaar niet meer. Op de dag van zijn overlijden was het weer raar. En een paar uur na zijn sterven verscheen er plots een regenboog. Sindsdien verschijnt die regenboog op speciale momenten weer. De moment dat we beslist hebben om te stoppen met onze IVF-behandelingen was hij er bijvoorbeeld ook weer. Op bepaalde momenten in het regelen van ons trouwfeest ook. En vlak voor mijn getuigenis in Taboe ook. Ik ben zo blij dat Kat die regenboog in de aflevering gestoken heeft. Heel subtiel en enkel insiders kennen de betekenis ervan.

Een aantal zaken zitten niet in de aflevering. Op het einde van het seizoen volgt een compilatie-aflevering met nieuw materiaal. We hopen dat er dan nog wat meer plezier vanuit onze week in zit. Want we kunnen ook wel blij zijn en plezier maken. Een magisch moment was op de voorlaatste dag toen we ’s avonds bij de rivier arm in arm zijn beginnen zingen op het liedje “Teken van leven – van mama’s jasje”. Op dat moment gewoon een fout nummer wat we allemaal kende. Een moment waar we allemaal indoken om dat we aan het genieten waren. Maar met wat verbeelding zijn sommige zinsneden van het liedje er ook wel boenk op wat onze situatie betreft.

Ondertussen hebben me toch al enkele collega’s en vrienden herkend in de trailers van taboe. Nu is het in spanning aftellen naar zondag 16/1.