‹ Terug

Mijn zomerverlof is net achter de rug. De batterijen zijn terug weer wat opgeladen. Maar wat een verschil met vorig jaar. En niet alleen qua weer. Verleden jaar had ik immers het voorrecht om bij de 4 geselecteerden te zijn voor de opnames van Taboe – ongewenst kinderloos. Een week lang met 3 lotgenoten en een topcrew in de mooie Ardennen. We zijn nu meer dan een jaar later. Normaal gezien zouden de comedy-shows al achter de rug geweest zijn. En was de aflevering eind 2020 al op de buis geweest. Spannend. Maar tegenwoordig is niets nog normaal. Corona stak ook hier een stok tussen de wielen.

 

Tijdens die week is er zo veel gezegd. Zo veel gedeeld. Zo veel beleefd. Zo veel gevoeld. En het meeste daarvan staat op band of tape. Het is alleszins voor altijd in mijn geheugen gegrift. Bij de 3 anderen leeft het ook. Dat merkte ik aan het feit dat ons WhatsApp-groepje weer actief werd op 3 augustus dit jaar. Ook zij kijken uit naar de liveshow en de uitzending.

 

Het is wel wat dubbel. Ik kijk enorm hard uit om Katrien, Mireille en Steve terug te zien. En Philippe en de crew ook natuurlijk. Anderzijds vind ik het spannend om naar de liveshow te gaan. Er is immers veel tijd tussen de opnames en de liveshows. Laat staan tussen de opnames en de uitzending. Ook al beweer ik dat alles in mijn geheugen gegrift staat van die week, het is onmogelijk om alles ‘op te slaan’. Daarvoor waren er te veel indrukken. Ik herinner me nog gesprekken aan de tafel nadat de camera was afgezet. Een ook de gefilmde gesprekken haal ik nog vlot voor de geest. Maar wat ik allemaal tijdens mijn interviews gezegd heb, dat is wat wazig geworden. Ik weet dat beide interviews voor mij emotioneel waren. Het eerste omdat ik mijn zieltje bloot gaf. Het tweede omdat die week me enorm veel gebracht heeft. Ruimte… Lotgenoten… Kracht…

 

Via via heb ik vernomen dat er tijdens de liveshows beelden van de week in de Ardennen getoond zullen worden. Zo graag zou ik alle beeld en klankmateriaal willen laten zien. Niemand zit daarop te wachten. Dat weet ik. Maar het zou de enigste manier zijn om nog maar te beginnen beschrijven hoe de week voor mij was.

 

Maar momenteel vind ik het dus vooral spannend. Hoe zal ik overkomen? Wat zullen mijn familie en vrienden ervan denken? Normaal gezien zouden we het beeldmateriaal dat van ons getoond zal worden in de aflevering op voorhand te zien krijgen. Komt dat dan nog? Ik herinner me nog dat ik overdonderd was door de andere kandidaten. Ik ben een pak introverter. Ga ik zo ook op beeld overkomen? Ga ik mezelf herkennen? Ga ik niet de stille zijn? En dat terwijl ik er echt wel over wil praten. Dat ik er wil voor zorgen dat het taboe doorbroken wordt.

 

Hoe zal ik ‘geportretteerd’ worden? Want er zijn zoveel opnames gemaakt die week dat ze van mij ongetwijfeld van alles kunnen maken. Van arrogante zak tot grote bleiter. Hoe wil ik dan geportretteerd worden? Goede vraag. Het is er inderdaad emotioneel aan toe gegaan. Maar we hebben absoluut ook veel gelachen. Ik zou vooral willen meegeven dat het een rouwproces is waar ik actief mee aan de slag ga. En dat je me er naar mag vragen. Zwijg het niet dood. Het is een intern proces dat niet altijd zichtbaar is. Ik kan dus ook nog vrolijk zijn en lachen en plezier maken. Ik zou vooral ook een boodschap van hoop willen geven. Ik moet het toekomstbeeld dat ik mijn hoofd had helemaal hertekenen maar anderzijds heeft mijn rouwproces me de kracht gegeven om te hertekenen. Om bewust voor zaken te kiezen of andere dingen links te laten liggen.

 

Om een leven op te bouwen zonder kinderen. Het is niet wat ik wilde maar het is nu eenmaal zo. Een leven dat niet meer maar ook niet minder waard is. Het is anders. En anders is altijd loslaten. Laat loslaten nu de les zijn die me al sinds mijn 20ste ‘achtervolgt’. Onlangs las ik een quote waar ik in mijn proces net iets meer mee ben. Die wil ik jullie graag meegeven:

 

‘Afscheid nemen is niet loslaten… het is een andere manier van vasthouden’.

 

Ik denk dat ik dat nu aan het doen ben.