Na een korte kennismaking werden we klaar gemaakt voor de interviews. Een microfoontje op de juiste plaats. Het is belangrijk om de interviews de eerste dag te doen. Zo is Philippe mee en is er zicht op welke topics eventueel aangesneden kunnen worden in de komende dagen. De dames, Mireille en Katrien, bijten de spits af. Later op de middag volgt Steve en ik kom als laatste. Dat was mijn bewuste keuze. Ik weet nog goed dat ik super-zenuwachtig was.

Het was tot dan toe een druilerige dag geweest. Bewolkt en regen. Maar plots kwam daar de zon. En… een pracht van een regenboog! Mijn vader was er ook! Heel raar maar op de dag dat mijn vader gestorven is, was er ook een pracht van een regenboog. Sindsdien troost ik me bij het zien van een regenboog dat mijn vader meekijkt, glimlacht en over me waakt. En voor de start van het interview was hij er dus ook! Mijn zenuwen vielen van me af. Het was een heel gemoedelijk gesprek. Philippe luisterde en vroeg door. 2 uur lang mocht ik ratelen over mijn ongewenst kinderloos zijn. Met enkel Philippe, Kat (de regisseuse), Koen (de klankman) en Chris (de cameraman). Heel intens. Heel naturel.

Het is alweer even geleden en ik kan me niet meer elk woord herinneren van wat ik in het interview gezegd heb. Ik heb ons traject uitgelegd. Ik heb gezegd hoe ik in mijn hoofd al aan het uittekenen was hoe ik mijn kind zou opvoeden, hoe ik er mee zou omgaan, welke waarden ik haar zou willen meegeven,… Daarna ging het dan over hoe moeilijk het voor mij was om mijn kinderwens los te laten. Hoe ik met mijn neus op de feiten gedrukt werd dat er na mij niemand was die de lijn verder zou zetten. Ik was een punt in een zin. Terwijl ik er vanuit gegaan was om minstens een komma te zijn. Of zelfs een dubbele punt. Mijn rouwproces was volop gaande.

Op dat moment ging ik verder in op wat ‘my legacy’ dan wel was. Als papa laat je iemand na. Iemand die de dingen anders doet dan jij of misschien zelfs hetzelfde. Hoe dan ook laat je iets na. Met wat geluk bouw je een warm nest en wordt er na je dood door je nageslacht nog bij je leven en bij je persoonlijkheid stilgestaan. Wordt er aan je gedacht. Leef je verder! Ziet jouw kind dingen van jou in haar kinderen. Iets dat ik zeer vaak nog bij mijn neefje en nichtjes merk waardoor ik aan mijn vader terugdenk. Als je kinderloos verder moet gaan is dat allemaal niet het geval. Ik stel me die vraag nog steeds… “Wat is mijn immaterieel nalatenschap?” Het gaat niet over “hoe” er over mij gedacht zal worden of aan mij gedacht zal worden maar wel “Wie” zal aan mij denken?

Na mijn interview was er een avondmaal. De crew was enthousiast over hoe open we alle vier over ons proces en gevoelens konden praten. De cameraman kwam op een gegeven moment bij me zitten. Hij zei dat dat deel over “my legacy” bij hem nazinderde. Hij had een dochter en een zoon. Hij had het gevoel dat het met zijn dochter wel in orde zou komen. Zijn zoon vond hij spannender. Die was wat introverter. Wat als hij nu zou sterven, hoe zou het zijn zoon vergaan? Zou het dan in orde komen met zijn zoon? En wat is in orde? Ik gaf aan dat ik zelf zeer introvert ben en dat ik dat soms zelfs een troef vind. Hij was zichzelf gewoon ineens heel bewust van het feit dat zijn kinderen na hem alleen verder moeten. En wat zou er dan van hem in hun te zien zijn. Een inzicht dat hij nog niet had. En ik… ik had er ook een inzicht bij. Want ook ouders maken zich blijkbaar zorgen over hoe ze nazinderen. Kinderen gaan immers hun eigen weg. En in mijn ideaal beeld ga je er dan vanuit dat je voldoende waarden en normen meegegeven hebt.

Ik ben er nog niet helemaal uit wat mijn echo juist zal zijn. Ik weet alleen dat dit voor mij weeral een heel bewust proces is. Iets waar mensen met kinderen misschien helemaal niet of alleszins heel anders over nadenken. Op dit moment heb ik het geluk om omringd te zijn met lieve familie en toffe vrienden . Ik probeer in het nu te leven. Van elk moment te genieten. Om nu te zinderen… En ik probeer los te laten wat er zal zijn na mijn leven… Of beter gezegd wat er niet zal zijn… Niet gemakkelijk!