‹ Terug

Spaghetti in mijn hoofd

 

Het is ongeveer 3 jaar geleden dat ik hulp ben gaan zoeken. Hulp bij het rouwen dat ik nooit kinderen zal hebben. Ik herinner me nog dat ik dit heel spannend vond. Enkele maanden ervoor had ik samen met mijn vrouw beslist om onze inspanningen om papa en mama te worden stop te zetten. Tot dan toe werd het proces sterk gestuurd door de medische wereld. Samen met mijn vrouw zijn we erin geslaagd om het tempo af te stemmen op wat we op dat moment aankonden. Als het aan de ‘doktoren’ lag dan waren we binnen het jaar door onze 6 pogingen gevlogen. Uiteindelijk hebben we die 6 pogingen niet eens allemaal opgebruikt. Na 5,5 jaar van IVF-ICSI-pogingen en operaties was het op. De handdoek in de ring gooien is niets voor mij. Maar het ging niet anders. Doorgaan met IVF-pogingen zou mijn leven verwoest hebben. Ons leven. Maar aan de andere kant hield dit wel in dat ik met ‘iets’ zou moeten leren leven.

 

Ik heb doorheen het IVF-traject beter leren praten met mijn vrouw. We zijn dichter naar elkaar gegroeid. We hebben dingen besproken waar andere ‘gewone’ koppels nooit over moeten praten. Na het doorhakken van onze knoop viel dat een stukje weg. Ik zocht naar een manier om te blijven aftoetsen met haar in mijn rouwproces. Mijn eerste reflex was om mijn proces aan haar op te leggen. Maar dat lukte natuurlijk niet.

 

Het was duidelijk dat rouwen iets individueel is. Maar als partner wil je de ander niet verliezen. Het is een stukje samen zijn maar toch alleen. Ik had daarbij een gids nodig. Iemand die me kon coachen zodat mijn proces het mijne was maar zonder de connectie met mijn vrouw te verliezen. Ik ben dan op zoek gegaan naar een therapeute die gespecialiseerd was in dit soort rouwbegeleidingen. Na lang zoeken heb ik ze gevonden. Daarvoor hadden we in één van de fertiliteitsklinieken al eens beroep gedaan op psychologische ondersteuning. Maar dat was geen positieve ervaring. Ze ‘pushte’ ons volledig in de richting van eiceldonatie. Terwijl wij nood hadden om even stil te staan. Om te voelen wat dit met ons deed. Zonder een nieuwe actie/ poging.  

 

Het was dus even spannend of het met de therapeute zou klikken. Ik zou er immers mijn zieltje blootgeven. Wat een verademing was dat. De klik was er!

 

Ik herinner me de eerste sessie nog goed. Ik wist niet goed wat ik mocht verwachten. Ze begon ‘gewoon’ met de vraag: “Vertel eens?“ Wat er toen die eerste sessie al allemaal uitgekomen is. Ongelooflijk. Het was chaos in mijn hoofd en het is er redelijk chaotisch uitgekomen. Ik heb het toen benoemd dat het ‘spaghetti’ in mijn hoofd was. Stap voor stap ontrafelen we die spaghetti. Na 3 jaar spreek ik nog regelmatig af met haar. Om de 2 maanden doe ik beroep op mijn gids. Een ankerpunt in dit woelig proces. Steevast maak ik er een punt van om na afloop ook mijn inzichten te delen met mijn vrouw. Om even te zien waar zij zit in haar rouwproces en waar ik me bevind. Om te expliciteren wat me nog bezig houdt. Waar ik nog precies om rouw. Door de drukte van het dagelijks leven is het niet altijd evident om ons deze ruimte te gunnen. Na zo’n gesprek met mijn psychologe doen mijn vrouw en ik dat sowieso! Onbetaalbaar en zo noodzakelijk. Het is een beetje me-time waar ik een ‘luisterende en coachende’ getuige heb, die me bijstuurt, laat stilstaan en laat voelen.

 

Ik kijk er naar uit om het volgende spaghettisprietje weer vast te pakken en een plaats te kunnen geven. Of stilaan vrede te nemen dat er altijd wat spaghetti in mijn hoofd zal overblijven.