We zouden starten met ons eerste traject. Je krijgt dan eerst wat papieren mee die je moet invullen. Daar kan je dan enkele dagen over nadenken en die moet je terug bezorgen voor de aanvang van het traject. Ik weet nog goed dat we de papieren op vrijdag kregen omdat mijn vrouw ’s maandags haar eerste onderzoek kreeg. Een heel weekend hebben we gewikt en gewogen. De vraag die we moesten beantwoorden was immers wat er met de embryo’s mocht gebeuren als die er zouden zijn nadat onze kinderwens in vervulling was gegaan. Niet simpel. We hadden 4 keuzes: vernietigen, gebruiken voor wetenschappelijk onderzoek, doneren en de 4e keuze weet ik eerlijk gezegd al niet meer. Vernietigen hadden we al snel geschrapt. Maar dan ging het voor ons tussen wetenschappelijk onderzoek of doneren? En je mocht maar 1 ding aanvinken. Maar wilden we wel dat er ergens een kleine versie van ons zou opgroeien bij een ander koppel? Toen duidelijk werd hoe moeilijk het voor ons zou worden om kinderen te krijgen hebben we steevast het vakje ‘donatie’ aangevinkt. Uiteindelijk zou dit ‘piekerweekend’ voor niets geweest zijn want mijn vrouw en ik hebben nooit het geluk gehad om embryo’s te hebben die van voldoende kwaliteit waren om in te vriezen. In de wachtzaal zaten we tegenover een koppel dat ook ging starten met hun eerste traject. Ze hebben dat nooit uitgesproken. Hoe konden we dat dan weten? Terwijl we daar aan het wachten waren zaten ze beiden wat op hun smartphone te swipen. De vrouw van het koppel stak op een gegeven moment haar telefoon in haar handtas en ‘ontdekte’ het papier dat afgegeven moest worden. Ze overliep het diagonaal en merkte de keuzevraag op. Ze vinkte wat aan en duwde het papier onder de neus van haar man, die nog lustig aan het ‘smartphonen’ was. Hij tekende zonder na te lezen en daarmee was de kous af. Daar hadden wij een gans weekend over gedaan! Waren we daar nu raar in?