‹ Terug

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog een verhaal of hersenkronkel gepost heb ivm mijn ongewenst kinderloos zijn. Een paar weken geleden kreeg ik de vraag via VZW Kinderwens of ik wou meewerken aan een artikel rond ongewenst kinderloos zijn. Het artikel zal op vaderdag gepubliceerd worden. In het verleden had ik dit al gedaan dus ik zei ook nu toe.

 

De reporter gaf aan dat bij ongewenst kinderloosheid vaak de wensmama’s aan het woord komen en minder de wenspapa’s. Ik heb het nooit als competitie gezien. Het is nu eenmaal een feit dat ‘onder mannen’ minder over kinderen gesproken wordt. Of toch de mannengroepen waar ik vertoef. Ik merk dat dit inderdaad anders is in vrouwengroepen. Op het werk merk ik alvast in die vrouwengroepen dat het vaker over kinderen gaat. Maar ook over mama zijn en dat komt op de één of andere manier minder binnen. Ik kan me immers helemaal niet inbeelden hoe het zou zijn om zwanger te zijn of mama te worden. Dat is voor mijn vrouw natuurlijk helemaal anders. Ik probeer me dan voor te stellen hoe het voor haar zou zijn om veel frequenter met kinder- en mamaverhalen geconfronteerd te worden.

Ik merk dat we het doorheen de jaren wel een plaats hebben kunnen geven.

 

Maar het blijft een feit dat moederdag en vaderdag voor ongewenst kinderloze koppels heel rare dagen zijn. Dubbel want aan de ene kant ben je zelf ‘kind van’ en wil je er dus ook zijn voor je mama of papa. Aan de andere kant denkt op die dag niemand aan jou. Het ‘verlies’ van een wenskindje is immers onzichtbaar. Niemand zou niet correct zijn. Op moederdag kreeg mijn vrouw van één iemand een berichtje dat ze aan haar gedacht had vandaag. Het was iemand die zelf mama was. Ik merkte dat het haar deugd deed om dit berichtje te krijgen.

 

Op moederdag postte een mama in één van de Whatsapp-groepjes waar ik inzit een berichtje met de boodschap: “Gelukkige moederdag voor alle mama’s ook voor de mama’s van huidige en toekomstige poezen.” Helemaal goed bedoeld. In die groep zitten vrouwen die op dit moment geen kinderen hebben. Gewenst of ongewenst… dat weet ik niet. Ik weet alleen dat zulke goedbedoelde berichtjes voor vrouwen die ongewenst kinderloos zijn of in een IVF-traject zitten best wel kunnen binnenkomen. Even heb ik gedacht om hier op te reageren. Maar ik merkte dat het gevoel wat wegzakte. De stormvloed van andere mama’s die hierop reageerden bleef uit. Het was ok zo.

 

Op vaderdag hoef ik nu niet per se een berichtje te krijgen, merk ik. Het is gewoon een dag dat de “Papa!” uit de kindermondjes rondom mij net iets harder binnenkomen. Dan mijmer ik hoe het mij als papa zou vergaan op zo’n dag. Maar doorheen de tijd is vaderdag geen dag meer waar ik tegen op kijk. Toch niet als wenspapa. Vaderdag is voor mij een dag waar ik vooral met mijn familie terugkijk naar hoe geweldig mijn papa was.

 

Shanti van Kinderwens VZW stelde me ook de vraag of ik in het najaar op een event in een panel wou zitten. In de zin die daarop volgde stond iets over ‘verlies van een prille zwangerschap’. In mijn hoofd werden beide zinnen in één zin gegoten waardoor ik dacht dat ik zou moeten zetelen in een panel waarbij het thema ‘verlies van een prille zwangerschap’ aan bod zou komen. Zo’n verlies moet verschrikkelijk zijn. Dit is echter een ongekende wereld voor mij/ ons. Rationeel probeer ik me dat dan voor te stellen. En dan ontstaat er weer spaghetti in mijn hoofd. Zou het nu erger zijn om nooit te ervaren wat het is om zwanger te kunnen zijn. Of is het erger om je kindje te verliezen tijdens de zwangerschap? 2 vragen die niet te vergelijken zijn. 2 soorten verliezen die niet te vergelijken zijn? Dus waarschijnlijk ook zinloos om deze vragen te stellen.

 

Maar toch werd ik terug geslingerd in de tijd toen ik zelf een event bijwoonde waar ze een panel hadden samengesteld. Het thema was toen kinderwens. Maar in de ruime zin van het woord. Ik denk dat ik hierover al eens iets geschreven heb maar alleen vind ik het niet meer terug in al mijn verhalen. Vergeef me dus het stukje herhaling. Het panel werd voorgezeten door een ex-Miss-Belgium. Dan zat er een Mr. Gay kandidaat. Verder nog een man die na zijn vruchteloos IVF-traject met zijn vrouw voor adoptie was gegaan en dat was gelukt. Er zat nog een dame die een post-natale depressie had gekregen nadat ze eindelijk zwanger was geraakt na meer dan 20 IVF-pogingen en het rijtje werd afgesloten door een vrouw die na een fertiliteitrollercoaster ongewenst kinderloos achter gebleven was. Op het moment dat ik op dit event aanwezig was, zaten we nog volop in ons IVF-traject. Het viel me op hoeveel medelijden dat ik met die laatste vrouw had. Heel kortzichtig dacht ik toen: Ze hebben allemaal moeten loslaten. Maar er zijn er bij waarbij toch minstens nog een deel van de wens in vervulling is gekomen. Voor die laatste persoon was dat niet het geval. Wist ik toen veel dat ik door een soortgelijk proces zou gaan.

 

Sindsdien vind ik het spannend om in panels te zetelen. Elk verhaal is immers net iets anders. En geen idee of lotgenoten mijn hersenkronkel herkennen maar je gaat vergelijken. Zoals ik hierboven ook al zei. Het zijn irrationele vergelijkingen. Maar diep in je binnenste denk je: “goh… dat lijkt me erger dan hetgeen ik mee maak.”. Of “Ja maar die heeft nog geluk want daar zijn wij niet geraakt!”. En vergelijken is nu juist helemaal zinloos. De onderstroom van elk van die verhalen is immers hetzelfde. Het gaat om het loslaten van een beeld. Het uitwissen van het bord in je hoofd en hertekenen. Het creëren van een ander soort geluk.

 

Ik kijk alvast uit naar het interview. Benieuwd welke vragen dat ik voorgeschoteld ga krijgen. Komt wel goed.