Voor dat we ons eerste traject gestart zijn, zijn we naar een infoavond over IVF gegaan. Daar zaten toen een 30-tal mensen. 24 vroedvrouwen in opleiding, 2 vrouwen (waarvan we vermoeden dat het om een lesbisch koppel ging).  En een jonge vrouw met een ouder paar (waarvan we dachten dat dit haar ouders waren – een bewust ongehuwde moeder in spe?). Ook dat hebben we afgeleerd: Te veronderstellen. Onze interpretaties van die avond kunnen er immers zo naast zitten. Dat is zoals ze van ons denken dat we waarschijnlijk wel ambitieus zijn en daarom geen kinderen hebben.Ik zal ook 2 keer nadenken alvorens ik nog eens zeg dat een baby op de mama of papa lijkt. Het zou immers perfect kunnen dat ze via donatie zwanger geraakt zijn. Niet dat dat ertoe doet. Maar vaak worden van die zinnetjes gebruikt om de ouders te charmeren. 

Op die infoavond werd mijn analytisch brein enorm getriggerd. Cijfertjes hier, grafiekjes daar. Veel belovende getallen. 70% van de koppels/ personen raakt zwanger na de 3e poging. Er werden 6 pogingen terugbetaald. Dat zag er goed uit. Samen met het zorgpersoneel begonnen we erin te geloven dat het ging lukken. Tijdens het praatje achteraf met de prof en de specialist van het labo heb ik mijn vraag gesteld die al heel lang in mijn hoofd spookte. Heb ik iets fout gedaan in het verleden? Waarom is 'mijn materiaal' zo slecht? Zolang we samen zijn heeft mijn vrouw nooit gezegd dat het aan mij lag en me zelfs nooit dat gevoel gegeven. Daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor. Maar ik verweet mezelf wel iets. Ik wist alleen niet wat. Waren mijn broeken te strak? Was het doordat mijn ouders in mijn jeugd in huis rookte? Lag het aan mijn voeding? De specialist van het labo gaf aan dat daar helemaal geen logica in te vinden was. Terloops vermeldde ik dat ik als 5-jarig kind bof gehad heb (dikoor). Toen zei die specialist dat het daar waarschijnlijk aan lag. Iets dat zo lang geleden was? En daar moest ik nu de prijs voor betalen? Aan de andere kant gaf me dat ook rust. Het was immers brute pech dat ik toen ziek geworden ben. En met die cijfers zou het allemaal wel in orde komen… toch? Achteraf gezien denk ik dat die specialist dat juist opgemerkt heeft om me rust te geven. Het heeft immers geen zin om te piekeren over "Waarom"!