‹ Terug

Afgelopen weekend hadden mijn vrouw en ik eindelijk nog eens een afspraak bij onze rouwconsulente. Door omstandigheden was dat al maanden geleden. We hadden besloten om onze sessies aaneensluitend te plannen en er dan een dagje van te maken. Mijn vrouw was als eerste aan de beurt. Ze heeft het de laatste maanden moeilijk. Moederdag, baby’s die geboren worden van collega’s op het werk,…Het zou haar deugd doen.

 

Om 11u was ik aan de beurt. Welk sliertje zou ik er deze keer eruit trekken. Over het algemeen gaat het goed met mij. Corona geeft een dubbel gevoel. Aan de ene kant zie je fysiek minder mensen waardoor je minder geconfronteerd wordt met ‘papa-zijn’. Anderzijds heeft nu precies heel de wereld nood om hun leuke activiteiten met de kids te delen op social media. Dan denk ik soms: Geniet nu toch gewoon ipv dat perfecte kiekje te nemen.

 

In ons gesprek ging het op een gegeven moment ook over het verschil tussen mensen die weten van mijn onvervulde kinderwens en mensen die dit niet weten. Van mensen die het niet weten, verwacht ik minder. Hun opmerkingen (onbewust natuurlijk) kunnen me absoluut ook raken. Maar ook logisch want ze weten niet beter en hebben dat ideale beeld in hun hoofd dat iedereen zonder problemen papa of mama kan worden. De laatste tijd doe ik minder en minder moeite om dan even aan te geven dat de opmerking moeilijk voor me is omwille van die onvervulde kinderwens. De mensen die het weten, praten er bijna niet meer over. Het wordt dood gezwegen. En ook hier neem ik de laatste tijd niet de moeite om af en toe ruimte in te nemen. Of dan doe ik dit op een veel te bruuske manier waardoor de ander de neus wordt afgebeten.

 

Mijn therapeute kwam met een geweldige metafoor. Mijn onvervulde kinderwens is als een koffertje. Ik weet wat er in zit. En wat er inzit verandert met de tijd. Ook mijn vrouw weet wat erin zit. En ook mijn lotgenoten van Taboe. Dat koffertje zal ik altijd bij me hebben. En… ik ben in staat om dat koffertje onzichtbaar te maken voor de ander. Niet altijd even handig maar toch ook wel sociaal wenselijk om niet bij elke prikkel over mijn onvervulde kinderwens te beginnen.

 

Ik worstel al een tijdje om mijn website ‘wereldkundig’ te maken. Enerzijds hoop ik reacties te krijgen op mijn verhalen. Het zijn niet zozeer de pluimen waar ik naar uitkijk maar vooral de reacties wat dit bij anderen doet. Hoe lotgenoten mijn hersenspinsels ervaren. Wat is hetzelfde? Wat is helemaal anders? Wat zie ik over het hoofd? Waar ga ik misschien te ver in naar hun gevoel? Door in interactie te gaan, zou ik bepaalde zaken kunnen verder uit diepen. Voor mezelf maar ook voor mijn lotgenoten. Maar ik vind het spannend. Ik zou dit doen via LinkedIn (het enigste platform dat ik gebruik om op grote schaal iets te delen). Mijn koffertje zou zijn intrede doen bij bekenden en onbekenden. Hoe zou het zijn om dat koffertje tevoorschijn te toveren in een wereld die daar niet op zit te wachten? Hoe zou ik dat best aanpakken?

 

Sabine, mijn therapeute, vroeg me wat ik het moeilijkste vond. Mijn koffertje laten zien aan mensen die het nog nooit gezien hadden? Of zij die vergeten zijn dat ik dit koffertje heb en het daar terug ter sprake brengen? In eerste instantie voelde het zwaarder aan om te zeggen: “Hé, weet je nog mijn koffertje?” en dan “ En dit is wat er in zit wat me nu op dit moment raakt”. Terwijl ik bij de eerste groep enkel maar moet beginnen over “Hé, wist je dat ik een koffertje heb?”.

 

Hoe langer ik erover na denk, hoe meer dat ik enige geruststelling voel. Het is aan mij om mijn koffertje niet in de vergeethoek te duwen. Dus als ik voldoende veiligheid voel bij de andere partij, ben ik nu in staat om over mijn koffertje, mijn onvervulde kinderwens, te praten. “Neen, wij kunnen geen kinderen krijgen. Als je wil luisteren en het interesseert je, dan wil ik er gerust iets meer over vertellen?”. Bij degene die weten dat er een onvervulde kinderwens is, maar die dit vergeten zijn… daar moet ik een taal zoeken die er niet voor zorgt dat ik mijn koffertje met een klap op tafel gooi. Ik ben eruit dat dat ook niet nodig is. Ze zijn het koffertje immers niet vergeten. Ik heb het alleen onzichtbaar gemaakt. Ik kan dus zo het koffertje in duiken en op een verbindende manier zeggen: “Wat jij nu zegt, dat geeft bij mij dit gevoel omdat ik ongewenst kinderloos ben. Ik had dan ook graag dat… (of “het zou me helpen als je…”).”

 

Ik heb het koffertje altijd bij en ik weet niet op voorhand wat de trigger zal zijn waardoor ik het koffertje moet open doen om datgene dat me ‘ambeteert’ terug vast te pakken. Dat dat zal gebeuren doorheen de rest van mijn leven, daar ben ik zeker van. Het wordt tijd om het koffertje zijn intrede te laten doen in de andere werelden waar ik vertoef. Niet enkel bij mijn vrouw, mijn naaste familie en vrienden die het weten en mijn lotgenoten. Het is een essentiële voorwaarde om reacties te krijgen om zo andere verhalen te vertellen.

 

Ondertussen heb ik een concreet plan. Op Vaderdag ga ik het doen. Dan zet ik een berichtje op mijn LinkedIn over mijn koffertje met een link naar de website. Benieuwd wat dat gaat geven.