In de 2e kliniek kregen we de boodschap om onmiddellijk met IVF te starten. KI (kunstmatige inseminatie) had geen zin gezien onze leeftijd. Onze leeftijd… we waren 35 en 36 jaar oud. En dan begint die biologische klok echt te tikken. Gezien de kwaliteit van mijn ‘materiaal’ werd er onmiddellijk gekozen voor de helft IVF en de helft ICSI. Allemaal termen waar ik nog nooit van gehoord had. En het gaat dan ook allemaal zo snel. In je hoofd denk je eerst. OK… liefst puur natuur maar als het echt niet anders kan dan maar met een, beetje hulp van de medische wereld. De eerste grens voor mij was KI. Daar ging ik echt niet over gaan. Want dan ben je voor God aan het spelen. Maar dan komt het verdikt… KI is not on option! Die eerste keer dat ik een grens over moest, heb ik geworsteld. Ik heb er met één kameraad over gesproken. En met mijn vrouw natuurlijk. Kon ik voor God spelen. Want zo voelde dat voor mij. Ze gingen bij IVF de beste soldaatjes uitkiezen en die zouden het dan moeten doen. Na wat interne worsteling en steun van mijn vrouw heb ik me erover kunnen zetten. We gingen voor IVF. Vanaf dan wordt je meegesleurd in het enthousiasme van de zorgverleners. “We zullen jullie hier eens vlug zwanger laten worden”.