‹ Terug

You win some, you lose some...

 

Er was eens een filosofieprofessor die tijdens zijn hoorcollege een grote glazen kom op zijn bureau zette. Hij vulde die tot aan de rand met grote stenen. Hij vroeg aan de studenten of de kom vol was. Die antwoordden “Ja”. Daarop nam hij kiezelstenen en goot die mee in de kom. De kiezelstenen kropen tussen de grote stenen tot aan de rand. Opnieuw vroeg de professor of de kom vol was. Opnieuw klonk er “Ja” door het auditorium. Daarop nam hij zand en goot dat in de kom. Het zand gleed tussen de kiezelstenen door totdat de kom tot aan de rand gevuld werd. Ook nu was de vraag: “Is deze kom vol?”. Waarop heel de aula ja zei. Tot slot nam de professor water en goot dat in de kom. Het zand slorpte het water op. Nu was de kom vol.

 

De kom vertegenwoordigt jouw leven. De grote stenen zijn de belangrijkste dingen in je leven. Je gezondheid, je familie, je partner. Moest al de rest verdwijnen (zand en stenen) dan zou je leven nog steeds zin hebben. De kiezelstenen zijn zaken die belangrijk zijn maar waar je zonder kan. Denk maar aan je werk, je huis, je hobby’s. Deze zaken komen en gaan. Het zand en het water vertegenwoordigt al de rest. De kleine dingen. Bezittingen, taken,… Onbelangrijke zaken.

 

De moraal van het verhaal van deze professor was om je kom eerst met de grote stenen te vullen. Als je de kom eerst vult met zand dan is er geen plaats meer voor de belangrijke zaken. Stop dus om sociale media voorrang te geven en daar je kom mee te vullen. Identificeer dus eerst die belangrijke zaken, maak daar tijd voor en kijk dan welke ruimte er over blijft voor de rest.

 

Toen wij startten met ons IVF-proces is mijne bokaal grondig door elkaar geschud. In het begin probeer je vaak in het verborgene ruimte te maken voor die kinderwens en dat IVF-proces. Dat is ineens nen enorme nieuwe steen in die bokaal. Al vlug heb je door: “Dit lukt zo niet”. Je probeert van de andere grote stenen af te blijven maar ik merk dat me dat niet helemaal gelukt is. En de kom groter maken lukt al helemaal niet.

 

In de metafoor van de professor zijn vriendschappen de kiezelstenen. In mijn leven zijn dat dan toch al grote kiezelstenen. Ze zijn belangrijk voor mij. Maar door het IVF-proces zijn er vriendschappen verwaterd. Ik had er gewoon geen tijd meer voor. Als je in zo’n IVF-traject zit dan krijg je een heleboel nieuwe to do’s. To do’s die gelinkt zijn met die grote steen. Dus daar moet je tijd voor maken. Daar wil je tijd voor maken. Behandelingen hier, hormonen daar, dan pick-up en ‘mijn ding in het potje’ en hup daar is dan hopelijk de terugplaatsing. En wat later weer die teleurstelling. Een box in de boxring die je net niet KO slaat. Je krabbelt stilletjes aan terug recht en weer verder. En dat zonder dat je omgeving daar teveel van merkt. Dat is mentaal zo afmattend dat je soms geen pap meer kan zeggen. De momenten waarop je normaal gezien terug connectie zoekt met die groep vrienden die je al lang niet meer gezien hebt, gebruik je dan om even op je positieven te komen. Even quality time met je vrouw. Even samen verdrietig zijn. Even niet gestoord worden. En zo ben ik een aantal vrienden ui het oog verloren.

 

In mijn bokaal zijn gelukkig nog voldoende grote vrienden-stenen. Sommige vrienden zie ik heel regelmatig. Anderen zie ik eerder sporadisch. Maar dan is het alsof we elkaar vorige week pas gezien hebben. Die klik is er onmiddellijk weer. Door het IVF-proces en het rouwproces heb ik nu wel de indruk dat ik mijn bokaal op orde heb. Ik heb nu duidelijker zicht op mijn grote stenen. Het blijft een uitdaging om tijd te voorzien. Zeker voor familie is dat geen evidente. Maar ik geniet enorm om thuis te komen in het warme nest van mijn zussen, mama en schoonouders. Ik kijk al uit naar de feestdagen die eraan komen. Dat is weer quality time! “I’m dreaming of a white Christmas” ;-)