Stilaan probeer ik een weg te zoeken om verder te gaan. Na mij lijkt het alsof alles stopt. En dan kwam plots de gedachte: "Maar dan hoef ik ook niet te sparen om mijn kinderen van vanalles en nog wat te voorzien?" Geen appeltje voor de dorst om financieel zonder kleerscheuren door hun studies te geraken? Geen investeringen in vastgoed of bouwgrond om hen een vliegende start te geven.

Neen... het mag allemaal op. Tof! Vooral proberen te genieten van terrasjes, dineetjes, hobby's, vrienden en familie. Van de kleine dingen. De goede dingen! Soms hoor je wel eens: "Dan kan je veel reizen maken en moet je naar niets kijken". Reizen doe ik niet graag en ik heb niet veel nodig om me blij te voelen. Het zal niet gemakkelijk zijn om alles op te maken. Maar we gaan het wel proberen. Om vanaf nu te genieten van de kleine dingen in het leven. Om daar energie uit te putten. Om zo de donderwolk niet altijd te laten overheersen.

Doordat we getrouwd zijn laat ik alles aan mijn vrouw na als ik kom te overlijden. En zij aan mij als het omgekeerd moest zijn. Daar moet je eigenlijk niets voor doen. Dat is zo geregeld in de wet. Maar als je geen kinderen hebt waar gaat dan alles naar toe als de laatste van ons tweetjes het loodje legt? Op een gegeven moment is dat door mijn hoofd beginnen spelen. Ik kon het niet loslaten Als ik sterf zal alles naar mijn vrouw gaan. Ze mag er mee doen wat ze wil. Alles opmaken voor mijn part. Het kan me niet schelen als ze maar geniet. Maar stel dat niet alles op is en zij sterft... Dan gaat alles naar haar familie. Nu... Ik heb een goede band met haar familie en heb daar op zich geen problemen mee. Alleen zou mijn familie... mijn bloedverwanten niets van mij erven. En daar kon ik moeilijk vrede mee nemen. Ook hier heb ik met mijn vrouw diepgaande gesprekken over gevoerd. Hoe zag zij dit? Hoe zag ik het? Hoe kon ik dit oplossen? Wat was er aan te doen? Wat zou ik willen dat waar naar toe gaat? Vragen die je je eerder zou stellen aan het einde van je leven. Bij mij zijn ze nu al relevant. Vragen voor een notaris. En dus heb ik met de mijne afgesproken. Daar kwam voor het eerst de term 'restlegaat' op de proppen. Nog nooit van gehoord. Ik heb nu wel gemoedsrust op dat vlak. Maar ik besef eens te meer dat ook dit weer iets is waar mensen met kinderen zich niets van hoeven aan te trekken. 

Je zou kunnen denken: "Waar maakt gij u druk over". Dat is pas iets voor over 40 jaar. Als alles goed gaat wel. Maar je weet het nooit. Stel dat we als koppel beiden omkomen in een auto-ongeval. Dan zal één van ons twee als eerste dood verklaard worden. Automatisch erft de ander alles maar die is ook overleden. En dan gaat heel het hebben en houden naar één kant van de familie. En dat terwijl mijn ouders tijdens mijn jeugd voor me gespaard hebben waardoor ik die vliegende start had bij het kopen van een eigen appartement. Daarvan zou minstens een deel terug naar mijn moeder of zussen mogen gaan moest er na het overlijden van mijn vrouw nog wat overblijven. Het was iets wat me bezig hield. Door het te regelen kan ik dit deel nu loslaten.